Oh Oh Griekenland

Griekenland…als ik aan Griekenland denk, denk ik aan de vluchtelingen, economische crisis, Oh Oh Cherso en het programma: zon, zuipen, ziekenhuis. Al met al niet echt een positief en nogal kortzichtig beeld. Uiteraard zaten in mijn achterhoofd ook wel wat mooie beelden van Griekenland zoals de Olympus, mooie Grieks-klassieke kunst (met dank aan mijn lessen kunstgeschiedenis), witte stranden en knappe adonissen (ook weer die kunstgeschiedenis). Maar goed die mooie beelden zaten dus ver weg verstopt, tijd om daar iets aan te doen: dus een pre-wereldreisvakantie (hoe decadent) naar Griekenland!

Uiteraard is de tijd dat je nog fijn met je ouder(s) onbezorgd mee mag op vakantie ook voor mij al een tijdje voorbij maar toch mochten we met mijn moeder en haar kersverse man mee naar Griekenland. We verblijven in het kleine dorpje Litochoro onderaan de Olympus. Ondanks dat we het met ons 4e goed kunnen vinden is het ook wel lekker om af en toe ieder zijn eigen weg te gaan op vakantie. Dus Casper en ik gaan een dag naar Meteora. Eenmaal in de auto weten we nog niet zeker wat we eigenlijk kunnen verwachten. Ja, iets met bergen en kloosters maar Meteora klinkt wel mysterieus dus wagen we de drie uur durende rit erop. In de auto Google ik tussen mijn navigatietaak door waar we eigenlijk heen gaan en de foto’s spreken tot de verbeelding. Honderden meters hoge rotsen met ogenschijnlijk onbereikbare klooster erbovenop.

Aangekomen in het dorpje Meteora stuiten we vlak voor we de bergen inrijden al op een uitzicht dat de rit de moeite waard maakt. Door mijn Google onderzoek ben ik al te weten gekomen dat in deze bergen tientallen kloosters liggen waarvan er nog zes bereikbaar zijn en het normaal gesproken te doen is om max. 3-4 kloosters op een dag te bezoeken. In die wetenschap beginnen we vanaf ons uitzichtpunt kloosters te spotten alsof we fervent vogelspotters zijn. We spotten er een stuk of 8 en rijden snel de bergen in op zoek naar het eerste bereikbare klooster. Het begint een beetje te voelen als een vossenjacht. Zeker nu onze navigatie ons niet verder kan helpen.

Het eerste klooster vinden we gemakkelijk, wellicht iets te makkelijk? En het aantal andere toeristen is vrijwel nihil. Zoals een echte vossenjacht betaamt beginnen we achterdochtig na te denken over het addertje. We bereiden ons voor op een heftige klim op naar de klooster. Slechts 80-nog-iets treden later staan we enigszins verontwaardigd oog-in-oog met een klooster en magnifiek uitzicht. Genietend van de rust en al het moois om ons heen bedenken we dat het spreekwoord “te mooi om waar te zijn” niet altijd op gaat.

Op een rustig tempo vinden en bezoeken we al snel klooster 2, 3 en 4. Na gelang de kloosters volgen worden ze ook steeds meer toeristisch. Bij klooster 3 staan zelfs de bussen te wachten om hun lading Camera’s met daaraan mensen te droppen. Hier komen we erachter dat deze arme mensen beetje voor de domme worden gehouden door hun reisleiders. Ze denken dat de drie die zij bezoeken de enige bereikbare zijn. Blij met ons eigen Opel Corsa’tje rijden we door naar klooster 5 welke sereniteit ademt na de drukte van klooster 3. We leren dat Google niet altijd gelijk heeft: 5 kloosters is makkelijk te doen Ook leren we dat de kloosters allemaal voor de “normale” mensen tot voor kort nog onbereikbaar waren. Er waren geen aangelegde paden of uitgehakte traptreden. Ze klommen naar boven via een houten laddertje en haalden het voedsel dat ze niet zelf al verbouwde het klooster in via een soort handmatig kabelbaantje.

Terugrijdend door en langs de bergen spotten nog wel 10 kloosters sommige bewoond, andere niets meer dan een ruïne maar alle onbereikbaar en mysterieus voor ons. Boven op deze bergen waan je je niet in het land van Oh Oh Cherso maar in een land met een ondergewaardeerde hoeveelheid aan natuurschoon en cultuur: Griekenland.

Ondanks dat ik geen echte Griekse adonis heb gezien, hebben we voorgenomen ooit terug te komen naar Griekenland: een ode aan dit ondergewaardeerde land.

Meer over Griekenland? Check het hier!