Vipassana continues!

Het eerste deel gemist klik hier.

Elke dag is hetzelfde in het meditatiecentrum, ik denk om optimale verveling te creëeren; 6,5 uur slaap, 1,5 uur kijken naar een video over meditatie, 10 uur mediteren en 6 uur rust/ eten. Ondertussen zijn we halverwege de derde dag. We zitten weer in de meditatiezaal en ik kijk op mijn horloge hoeveel uur mediteren ik die dag nog te gaan heb, nog 4… Om mij heen lijkt iedereen in opperste concentratie. De meditatiezaal is een van de weinige ruimtes die gedeeld worden door mannen en vrouwen. Uiteraard wel gescheiden in het midden door een heel leger aan personeel dat iedereen met haviksogen is de gaten houdt. Stiekem kijk ik naar de andere kant van de zaal en zelfs Casper lijkt geconcentreerd. Dat terwijl ik het gevoel heb dat ik mezelf eerder klaar aan het maken ben voor het gekkenhuis dan dat ik ultieme rust en vrede vind. Ik ben verbaasd over hoe op hol je (mijn) fantasie kan slaan. Op de voorwaarde dat niemand mij daadwerkelijk bij terugkomst in Nederland in het gekkenhuis stopt deel ik een paar seconden van mijn continuerende gedachtegang na 3 dagen onder regime in het centrum.

Ok Renate, iedereen doet z’n best dat moet jij ook minstens kunnen. Dus ik sluit mijn ogen in de poging te mediteren. Gelijk visualiseert mijn brein deze associatie met een zwevend monnik met een wit aura. Deze witte cirkel verandert in een citroenschil, en de schil verandert in een gele slang die mij aanvalt: mijn ogen zijn weer wijd open. Ik moet een manier gaan bedenken om het vol te houden anders ren ik morgen gillend weg. Ondertussen heb ik een “geheim” plekje gevonden op het terrein waar niemand komt. Uit pure verveling kom ik hier tijdens elke rust en zing ik Disney liedjes om mijzelf bezig te houden. De eerste regel is gebroken. Maar ik heb meer nodig om te zorgen dat ik dit vol houd. Casper lijkt het immers naar zijn zin te hebben. Dan herinner ik mij dat ik mijn IPad, welke leeg is, en schrijfgerei heb meegesmokkeld. Voor iemand mij veroordeelt, ik noem dit graag zelfkennis en geen slechte intenties. Casper heeft de IPad lader in zijn tas, hoe ga ik deze krijgen? Ik ga naar iemand van het personeel en zeg ik maagpijn heb en tabletten uit Caspers tas nodig heb. Uiteraard mag ik ze niet zelf gaan pakken dus ze beloofd dat als ik schrijf welke pillen ik nodig heb zij dit aan Casper laat zien. Op heb briefje schrijf ik in het Nederlands: “IPad lader, verstop bij gouden pagode (aka geheime plekje) geef tabletten mee aan personeel”. Een paar uur later komt ze aan met de volledige medicijntas. Dat is slim van Casper! Hij heeft vast de kabel daarin gedaan. Helaas, niet dus. Hij heeft het dan vast op de omschreven verstopplek gelegd. Zodra ik hem van een afstand zie wijs ik naar de pagode en hij steekt blij zijn duim omhoog. Hij antwoord met ja door een knik en duim. Gelukkig verlossing is dichtbij! Ook voelt dit een beetje als een avontuur wat mijn brein enigszins safe houdt.

De volgende ochtend loop ik na de eerste meditatiesessie blij naar buiten, wetende dat bij de pagode de Ipad lader ligt. Terwijl ik naar mijn doorgang loop zie ik dat deze opeens is afgesloten! Sinds gisteren volgt ook iemand van het personeel mij op de voet, ik noem haar Betty. Met Betty achter me kan ik ook niet stiekem langs de afzetting gaan. Uit verveling loop ik rondjes en bestudeer aandachtig een mier op de grond. Zodra ik weg loop zie ik dat anderen naar de plek lopen waar ik aandachtig had staan kijken. Ze zoeken naar wat ik zo interessant had gevonden. Dit kan leuk worden. De volgende dagen leid ik mezelf af door te doen alsof ik ergens iets heel interessants zie en observeren hoeveel mensen volgen en schrijven.

Op dag 6 staat Casper bij de mannen/vrouwen grens. Hij kijkt verdrietig en wijst naar boven, naar mijn plekje. In de hoop dat ik hem goed begrepen heb loop ik snel, bang dat iemand me achtervolgt, naar de pagode. Ik heb het goed. Daar staat Casper met tranen in zijn ogen. Voorzichtig zodat niemand ons ziet verteld hij dat hij een dipje heeft. Na een paar minuten gaat het weer en heb ik er vertrouwen in dat hij weer door wil. De volgende dag blijkt niks minder waar. Weer bij de mannen/vrouwen grens maakt hij met signalen duidelijk dat hij weggaat om 6 uur diezelfde avond. Ondertussen staat er veel te veel controle personeel bij de doorgang naar de pagode om daar te meeten. Gelukkig heb ik gister nog een ander onbewaakt stukje gevonden. Na wat signalen sluipen we beide naar de plek om te praten. Daar verteld Casper dat hij er helemaal klaar mee is en absoluut weg wilt. Ik haal Casper over om het nog een dag te proberen mits ik hem afleiding bezorg (boekje). Hij verteld me wel nog hij al met de leraren heeft gesproken maar ze zal vertellen dat hij langer blijft. Tijdens de avond film heb ik een boekje onder mijn kleding verstopt om deze later te verstoppen op de plek waar we eerder gesproken hadden.

Het is dag 7 en het om 4 uur wakker worden wordt nooit makkelijker. Na een lange ochtend meditatiesessie (waarin ik voor de eerste keer niet in slaap viel, jeej!) zit ik aan mijn ontbijt-noodles. Dan komt iemand van het personeel naar mij toe met een heel serieus gezicht (niet dat ze ooit anders kijken). Ik word weggeleid uit de eetzaal en verteld dat Casper naar huis gaat. Ik krijg 1 minuut om te beslissen of ik blijf of niet.  Ik mag niet met hem spreken tenzij ik nu ga. Ook vertellen ze mij dat hij al een paar uur zit te wachten buiten. Uiteraard besluit ik te gaan samen met Casper en krijg ik een paar minuten om alles in te pakken. En zo eindigt ons Vipassana avontuur.

Ondanks er een flinke dosis cynisme terugkomt in mijn verhaal heb ik er meer van geleerd dan verwacht. Dit klinkt wellicht zweveriger dan menigeen van mij gewend is maar ik ben mij ervan bewust geworden met hoeveel prikkels wij dagelijks te maken krijgen. En vooral dat we (ik) toch een soort van verslaafd ben aan deze miljoenen prikkels. In het vipassana centrum waren nauwelijks prikkels waardoor mijn gedachte toch op een gegeven moment een stuk rustiger werd en ik me steeds langer kon concentreren op één ding in plaats van miljoenen te gelijk. Nadat ik door de zure appel van verveling (verslaving) heen was, voelde ik me rustig en meer georganiseerd ofzo. Wellicht wordt het tijd voor een nieuw spreekwoord: spreken is zilver, complete stilte is goud?

We horen graag van andere die een keer zoiets hebben gedaan!

  • Mensen thuis, verwacht nu niet z’n ordelijkheid dat ik op tijd ga komen ofzo. Daar heb ik toch een jaar Vipassana voor nodig!